Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
Ισχυρίζομαι ότι η συζήτηση που εστιάζει μόνο στα πρόσωπα, εξ αντικειμένου ευνοεί το καθεστωτισμό. Ας σημειωθεί εδώ ότι ο Ανδρέας και μόνον, έχει κερδίσει (δις) από τη θέση της αντιπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ εδώ και δεκαετίες έδινε τις μάχες του, νικούσε ή έχανε, με το κυβερνητισμό του. Τελευταία έμαθε μόνο να χάνει με αυτόν & τώρα πρέπει να μάθει να κερδίζει αλλά χωρίς αυτόν Αυτή τη κοινή διαπίστωση άλλοι τη λέμε ανάγκη επανίδρυσης άλλοι τη λένε επανασύνδεση με το λαικό κίνημα κι άλλοι επανάκτηση της πολιτικής ηγεμονίας. Ωστόσο υπάρχουν κι εκείνοι που διαφωνούν & προτάσσουν την αλλαγή προσώπου. Υποπτεύονται μάλιστα πως η επιζητούμενη στροφή της συζήτησης στη πολιτική γίνεται μόνο & μόνο για να αποκρυφτεί η υπεροχή τους στο «πρόσωπο». Αυτό μάλιστα έχει σαν παρενέργεια να διατρανώνουν τη πεποίθηση τους ότι ο ‘αντίπαλος’, ο Γιώργος δηλαδή, δεν πρόκειται να κερδίσει τον Καραμανλή. Αυτή η ολέθρια προφητεία βρίσκει το πολιτικό του αντίστοιχο σε όσους δηλώνουν πως αν τυχόν εκλεγεί ο Βενιζέλος θα φύγουν από το ΠΑΣΟΚ. Είναι και τα δύο εξίσου απαράδεκτα
Ο Γ Παπανδρέου ηγήθηκε του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια και έχει επιπλέον ένα συγκεκριμένο παρελθόν για το οποίο πρέπει να μιλήσει. Πολλοί διακρίνουν σε αυτόν στοιχεία ενός νέου δυναμισμού που αναδύθηκαν μετά την ήττα, στην απόφαση του να ξαναδοκιμάσει όχι πλέον ως πορφυρογέννητος αλλά συγκρουόμενος με ισχυρούς αντιπάλους, τόσο εντός όσο και εκτός ΠΑΣΟΚ. Ίσως για αυτό σταμάτησε & να συγκαλύπτει τη καθεστωτική αλλοίωση του Κόμματος, ίσως για αυτό μίλησε σε γλώσσα σαν αυτή που θύμισε εκείνη του πατέρα του. Βέβαια, τα πολλαπλά σφάλματα της προηγουμένης περιόδου, δημιουργούν σε πολλούς εύλογο σκεπτικισμό για τη δεύτερη ευκαιρία που ζητά Τους ακούς συχνά, να αναρωτιούνται μεγαλόφωνα «αλλάζει ο άνθρωπος σε τέτοια ηλικία;». Ποιός να το ξέρει; Ίσως όμως το παιγνίδι να παίζεται στην αλλαγή όλων μας, ασχέτως της ηλικίας στην οποία ο καθένας μας βρίσκεται.

ΤΑ ΛΑΘΗ
Ο καθένας μας μπορεί να θυμηθεί ότι η ορθή επαγγελία του ανοικτού κόμματος ανατέθηκε προς υλοποίηση στον εκ φύσεως εχθρό της, τη καθεστωτική γραφειοκρατία Πολλοί βρεθήκαμε σε νέα ή παλιά όργανα, συνήθως μετονομασμένα, τα οποία ήταν τόποι ατελείωτης & ανούσιας φλυαρίας, στερούμενα ουσιώδους ρόλου. Μέσα στο πολυπρόσωπο χάος, κουμάντο έκαναν πάλι τα ίδια πρόσωπα. Οι γνωστοί βαρώνοι που παρέμειναν απόλυτοι πρωταγωνιστές. Ο ‘νέος’ αγνοείτο συστηματικά αν δεν είχε υποβάλλει τα σέβη του σε κάποιον από αυτούς. Σας μιλάει η πείρα…Η κύρια ενασχόληση τους, πέραν της διαιώνισης τους & του εξοστρακισμού των ‘μη μυημένων’, ήταν η τροφοδοσία των ΜΜΕ με παραπολιτικά με αντάλλαγμα το λιβάνισμα τους. Το πεδίο αναφοράς για όλους τους ήταν οι οθόνες & οι παραπολιτικές στήλες κι όχι το ΠΑΣΟΚ, επανιδρυμένο ή μη. Απέναντι σε αυτή τη πασίγνωστη κατάσταση ο Πρόεδρος περιορίστηκε σε πρόσωπα - φωτοβολίδες ανά εξάμηνο. Οι φωτοβολίδες καιγόταν γρήγορα και το σκοτάδι ξανάπεφτε. Οι βαρώνοι ελάχιστα απειλούντο, αντίθετα το διασκέδαζαν διακωμωδώντας πολλά τέτοια ‘άσχετα’ πρόσωπα που τους επέτρεπαν να συκοφαντήσουν το πάνδημο, επικίνδυνο αίτημα της ανανέωσης.
Το κύριο πρόβλημα δεν ήταν όμως η συνεχιζόμενη προβολή βαρώνων που απωθούσαν & ενεργοποιούσαν μνήμες κακές αλλά ότι μαζί τους καθαγιαζόταν και το σύνολο του έργου τους Ακόμη και σε τομείς όπου οι δεξιές παρεκκλίσεις είχαν οδηγήσει σε παταγώδεις αποτυχίες όπως το κοινωνικό κράτος & ειδικότερα το ΕΣΥ, ο χρόνος είχε παγώσει στη στιγμή που έπαψαν να είναι υπουργάρες. Καμία αυτοκριτική, τουλάχιστον όχι συγκεκριμένη, καμία αναθεώρηση, τουλάχιστον όχι επι το λαικότερον, καμία καινοτομία, τουλάχιστον όχι ριζοσπαστική παρά μόνο τεχνοκρατική, καμία σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα. Τι απέμενε; Μόνο ένας φτωχός καταγγελτικός, & ένοχος συνάμα, λόγος. Μόνο ένα μονότονο πιγκ – πόγκ με τους δεξιούς υπουργούς ακουγόταν. Επί των ημερών μας….επί των ημερών σας, όπως επισημαίνει ο Μίμης Ανδρουλάκης.
Οι συνέπειες των παραπάνω ήταν προφανείς σε ένα ΠΑΣΟΚ που ‘όλα γύρω του αλλάζανε κι όλο τα ίδια μέναν’ & στη τελική προγραμματική του πρόταση. Παρότι ο Παπανδρέου κατάφερε για πρώτη φορά να υπάρξει η ευκαιρία μαζικού προγραμματικού διαλόγου, παρότι η Άννα Διαμαντοπούλου πάσχισε να οργανώσει αυτόν το διάλογο, σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε η προγραμματική εργασία & η εκ βάθρων ανανέωση που το σύγχρονο ακροατήριο απαιτούσε. Ακόμη κι όσα τέτοια στοιχεία αναδύθηκαν, αντιμετωπίστηκαν με παγερή αδιαφορία από τα κεντρικά στελέχη μας. Το αίτημα αυτό εκκρεμεί κι όσοι δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία του, ας αναρωτηθούν γιατί δεν γνωρίζουν καν το όνομα του ηγέτη των Τόρρυς στη Μεγάλη Βρετανία όταν για 15 χρόνια άκουγαν μόνο της Θάτσερ. Όλα αυτά, και πολλά άλλα, ο Πρόεδρος δεν φρόντισε να γίνουν και ίσως ήδη να είναι αρκετά δυσκολότερα

ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣΕπανεκλεγόμενος άραγε τώρα θα απαλλαγεί από φραξιονιστικές υποχρεώσεις της παρούσας περιόδου ώστε να λειτουργήσει σαν ηγέτης; Θα τολμήσει να απογοητεύσει τους δικούς του αφοσιωμένους; Η περίσσεια μεγαλοστελεχών ανέκαθεν πίεζε για απολίτικες ομαδοποιήσεις ακόμη και πολύ πριν το τωρινό κατάντημα. Τίποτε δεν προμηνύει αλλαγή στάσης από πλευράς τους & τώρα. Θα αφήσει ο Πρόεδρος αυτή τη κατάσταση να διαιωνιστεί; Στο κάτω κάτω της γραφής τα δύο στρατόπεδα είναι ετερόκλητα ιδεολογικά και η τυχόν διατήρηση τους θα είναι όλως τεχνητή
Θα αντιμετωπίσει άραγε τη παθογένεια του βυζαντινού περιβάλλοντος ώστε να δώσει στο προεδρικό ρόλο του το αναγκαίο θεσμικό περιεχόμενο; ¨Η θα συνεχίσει να αποτελεί αυτό την απέλπιδα προσπάθεια παράκαμψης μιας κομματικής ηγεσίας δέσμιας των βαρωνειών, δέσμια της επετηρίδας, δέσμια της σημερινής μάχης για την επικράτηση & του ‘καλού’ κυβερνητισμού, γιατί φυσικά δεν έχει πάει όλος απέναντι! Η ηγετική ομάδα πρέπει να αναδειχθεί, με διαφάνεια & ανανέωση, χωρίς αποκλεισμούς μεν αλλά και χωρίς συνέχιση της τυφλής αμφισβήτησης. Το Πολιτικό Συμβούλιο δεν μπορεί να αντιπολιτεύεται τον Πρόεδρο ούτε ο Πρόεδρος αυτό. Ο δε Γραμματέας αν δεν είναι ο βραχίονας στη μάχη εναντίον της βαρωνίας, με τα ψυχικά & πολιτικά ταλέντα που αυτό απαιτεί, καλύτερα να μην αλλάξει ούτε αυτός.
Πέραν των οργανωτικών & λειτουργικών ζητημάτων, πολιτικά το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να ωθηθεί σε εύκολες λύσεις όπως η λεγόμενη αριστερή στροφή ή η επιστροφή στις ρίζες κλπ. Αριστερή δεν είναι η νοσταλγία του προστατευτισμού ούτε η άγνοια των νέων διεθνών δεδομένων. Η μικρή & μεσαία επιχειρηματικότητα που βασίζεται στη καινοτομία δεν έχει να κερδίσει από τον εναγκαλισμό του κράτους & τα προνόμια. Η υποβάθμιση της εκπαίδευσης & της έρευνας μας καθηλώνει σε θέση ουραγού & αφήνει κενό γράμμα τη θέση μας στο πυρήνα της Ευρώπης. Οι νέες ρήξεις που απαιτούνται δεν είναι οι παλιές αλλά άλλες δυσκολότερες αφού οι μη προνομιούχοι δεν είναι πια οι ίδιοι. Πολλοί μάλιστα απέκτησαν προνόμια και θα τους βρούμε πια απέναντι Δεν είναι σίγουρα αριστερή στάση η αντιμεταρρύθμιση & το παράδειγμα του ΕΣΥ είναι χαρακτηριστικό. Η έλλειψη κινήτρων, η κρατικιστική νοσταλγία, η γραφειοκρατική αγκύλωση, η ισοπεδωτική μισθολογική πολιτική είναι εμπόδια για μια νέα αναδιανομή εισοδήματος & ευκαιριών.
Χρειάζεται η ανεξάρτητη κριτική σκέψη αλλά και το αναγκαίο συντροφικό πνεύμα & πρέπει να βρεθούν κόντρα στην υστερία που συχνά καλλιεργούν οι παρακοιμώμενοι. Πιθανόν μάλιστα η αναζήτηση της αναγκαίας αντικειμενικότητας να απαιτεί να πάρουμε τις αποστάσεις μας από αυτούς, καταφεύγοντας στην αμεροληψία της θέσης του εξωτερικού παρατηρητή !
Π Α Τζανετής (μέλος Εθνικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ)